کلبه ی سکوت

قایقی خواهم ساخت.....

خواهم انداخت به اب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در ان هیچ کسی نیست که در بیشه عشق

قهرمانان را بیدار کند

 

 

قایق از تور تهی

ودل از ارزوی مروارید

همچنان خوهم راند

نه به ابی ها دل خواهم بست

نه به دریا

پریانی که سر از اب به در می ارند

ودر ان تابش تنهایی ماهی گیران

می فشانند فسون از سر گیسوهاشان

هم چنان خواهم راند

 

 

پشت دریاها شهری ست

که در ان پنجره ها رو به تجلی باز است

بام ها جای کبوترهایی ست

که به فواره ی هوش بشری می نگرند

دست هر کودک ده ساله ی شهر شاخه ی  معرفتی ست

مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند

که به یک شعله   به یک خواب لطیف

خاک  موسیقی احساس تورا می شنود

وصدای پر مرغان اساطیر می اید در باد

 

 

پشت دریاها شهری ست

که در ان وسعت خورشید به اندازه چشمان سحر خیزان است

شاعران وارث اب وخرد و روشنی اند.

                                                

                                                      پشت دریاها شهری ست

                                                            قایقی باید ساخت...

       

                                                                     سهراب سپهری

 

 

نوشته شده توسط دینا در دوشنبه بیست و هفتم فروردین 1386 ساعت 17:21 موضوع | لينک ثابت