کلبه ی سکوت

از این شدت گرمی و روشنایی و تابش

گلستان فکرم

خراب و پریشان شد افسوس

چو گل های افسرده افکار بکرم

صفا و طراوت ز کف داده گشتند مایوس

بلی پای بر دامن و سر به زانو نشیینم

که چون نیم وحشی گرفتار یک سرزمینم

نه یارای خیرم

نه نیروی شرم

نه تیر و نه تیغم بود نیست دندان تیزم

نه پای گریزم

از این روی در دست هم جنس خود در فشارم

ز دنیا و از سلک دنیا پرستان کنارم

برانم که از دامن مادر مهربان سر برارم

                                                   شمس کسمایی